Αποχαιρετισμός στον σύντροφο Βασίλη Χουλιαρά

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τον αγαπημένο μας σύντροφο Βασίλη Χουλιαρά που έφυγε το Σάββατο 14 Νοέμβρη από τη ζωή.
Η διαδρομή του σ. Βασίλη στα πολιτικά πράγματα ήταν συνυφασμένη με τη διαδρομή του πολιτικού μας ρεύματος στην περιοχή. Διαδρομές που συναντήθηκαν και έδεσαν σφιχτά.
Ο σ. Βασίλης μεγάλωσε στη Βρύναινα του Αλμυρού, στην Όθρυ, ακούγοντας εξ’ απαλών ονύχων, τις ιστορίες μελών της οικογένειάς του που είχαν μετάσχει της ΕΑΜικής εποποιίας. Tελείωσε το Λύκειο στον Αλμυρό, στις αρχές της δεκαετίας του '80, και οργανώθηκε στην ευγενική υπόθεση της ταξικής πάλης στη μαζική οργάνωση Σπουδάζουσας της ΚΝΕ της Λάρισας της εποχής, στις γραμμές της οποίας αναδείχθηκε ως στέλεχος πρώτης γραμμής σε γεμάτα και διψασμένα αμφιθέατρα που είχαν όλη την ορμή της Άνοιξης της Μεταπολίτευσης. Ήταν μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ με Γραμματέα τον Γράψα, γραφείο περιοχής Θεσσαλίας και γραμματέας του νομαρχιακού γραφείου της ΚΝΕ στο Βόλο. Ακολούθησε το ρεύμα της ρήξης του '89 ενάντια σε όσους ήθελαν την Αριστερά "με κοστούμι και γραβάτα" στα μεγάλα τραπέζια της υποταγής και της συνδιαχείρισης.
Ο Βασίλης, πλέοντας στο ρεύμα της φυσικής ροής της ανατρεπτικής ταξικής πολιτικής του συγκρότησης, προσέγγισε τα πρώτα βήματα του ΝΑΡ στην πόλη του Βόλου, στις άγονες γραμμές της δεκαετίας του '90 που οι "θεωρητικοί της δεκάρας" διακήρυτταν εμφατικά το τέλος της Ιστορίας και η Ελλάδα ζούσε στη ζάλη του μύθου του Εκσυγχρονισμού και της Ισχυρής Ελλάδας. Ήταν πάντα με τη δική του διακριτική παρουσία και καθοριστική συμβολή στο πλευρό αυτής της δύσκολης προσπάθειας που αντέτεινε πεισματικά ότι η εργατική τάξη δεν έχει πει την τελευταία της λέξη.
Στα χρόνια των μνημονίων, των γεμάτων Πλατειών και των μεγάλων απεργιών ενάντια στην πολιτική φτωχοποίησης του λαού έδωσε τη μάχη αποφασιστικά μέσα από τις γραμμές του ΝΑΡ.
Ο σ. Βασίλης δεν ξέχασε ποτέ τις αποσκευές που κουβαλούσε από τα γεννοφάσκια του. Τους κτηνοτρόφους και αγρότες της επαρχίας Αλμυρού που τον "ανάθρεψαν", τα παιδιά από το ΤΕΙ της Λάρισας που πάλευαν για μόρφωση-ελευθερίες και το μεροκάματο.
Αυτές τις αποσκευές κρατούσε σφιχτά ανά χείρας καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οπουδήποτε κι αν βρέθηκε. Για παράδειγμα, στη γειτονιά του, μέσα από τη δράση του στον Σύλλογο Παλαιών -Παλαιού Λιμεναρχείου, όπου διετέλεσε και μέχρι πρότινος πρόεδρος, για να σταθούν ξανά οι κάτοικοι των δυτικών συνοικιών της πόλης του Βόλου στα πόδια τους μετά τα χτυπήματα του Ντάνιελ.
Εκεί ήξερε καλά ότι οι αναγκαίες διεκδικήσεις περνάνε μέσα από το χτίσιμο δεσμών ταξικής αλληλεγγύης και συντροφικότητας.
Σε αυτές τις ράγες πορεύτηκε, σταθερά και αταλάντευτα. Δεν ξέχασε ποτέ "της ανάγκης τα θρανία" στα οποία έμαθε το Αλφαβητάρι της άλλης κοινωνίας.
Ο σύντροφος Βασίλης ήταν βαθιά λαϊκός, λιτός και απλός σε όλες τις πτυχές του. Ήταν της άποψης ότι τα λόγια πρέπει να είναι καθαρά σαν το κόκκαλο. Λόγια απλά με ευθύτητα και ενάργεια. Έτσι πίστευε ότι θα ξεκλειδώσουμε τις αγωνίες των ανθρώπων του μόχθου που "από Δευτέρα πάλι" αντιμετωπίζουν "πίκρα και σκοτάδι" αλλά αποζητούν να έρθει επιτέλους ένα όμορφο Σαββατόβραδο και μια Κυριακή.
Ο σ. Βασίλης με την ίδια γόνιμη και συνάμα κριτική ματιά προσέγγισε την προσπάθεια ανώτερης πολιτικής υπέρβασης και την ίδρυση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης.
Ήταν δίπλα μας και σ' αυτό το τολμηρό επόμενο βήμα, παρακολουθούσε την πορεία του νέου εγχειρήματος-με συγκλίσεις και αποκλίσεις-προσφέροντας με τον τρόπο που αυτός μπορούσε, στα μικρά και στα μεγάλα. Με έγνοια για τα παιδιά της Σπουδάζουσας της νΚΑ και τις δικές τους μάχες στα Πανεπιστήμια, με διεισδυτικούς προβληματισμούς για την πρόσφατη Εργατική Συνδιάσκεψη της Οργάνωσης, με το δικό του καθαρό βλέμμα να συμβαδίζει με όλα εκείνα τα βλέμματα που πιστεύουν ότι το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο.
Κάθε σύντροφος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Από αυτή την άποψη το κενό δεν αναπληρώνεται. Και είχαμε πολλά ακόμα να μοιραστούμε, κι αυτό είναι που μας βασανίζει πού. Μας παρηγορεί όμως το γεγονός ότι ο Βασίλης θα συνεχίσει να είναι κοντά μας. Με τις ιστορίες του, τα διαπεραστικά του λίγα και συμπυκνωμένα λόγια, τη στάση αρχών απέναντι στις προκλήσεις των καιρών μας, την γενναιοδωρία του, το κρασί παραγωγής του που μας κερνούσε σε βραδιές στη Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου, και εκείνο το απλό, λιτό, λεβέντικο και δωρικό ζεϊμπέκικο που αντανακλούσε την προσωπικότητά του και που το κρατούσε για εκείνες τις λίγες, εκλεκτές, στιγμές χαράς και συναδέλφωσης στις οποίες καθρεφτιζόταν η άλλη κοινωνία που μαζί ονειρευτήκαμε. Όλα αυτά που μας προσέφερε απλόχερα, τα κρατάμε σαν κειμήλιο.
Σύντροφε, Βασίλη, θα παλέψουμε να συνεχίσουμε. Και είναι και Νοέμβρης έξω που εδώ και 53 χρόνια μας καλεί σε Πολυτεχνεία. Νοέμβρη έμελλε και να σε αποχαιρετήσουμε. Έτσι το έφερε η "μοίρα και τα χρόνια "...
Σύντροφε, πρέπει να συνεχίσουμε μέχρι "να αλλάξουν οι καιροί και να 'ρθει η στιγμή που ο δούλος θα βάλει στέμμα".
Αυτές τις δύσκολες ώρες του αποχαιρετισμού, η σκέψη μας είναι με την οικογένειά του, με τη συντρόφισσά του, την Ελένη και τις δύο θυγατέρες του, τη Ματίνα και την Αναστασία.
Καλό ταξίδι, ακριβέ μας σύντροφε!
Οργανώσεις Βάσης Βόλου
Κομμουνιστική Απελευθέρωση/νΚΑ



Comments