Για την 8 Μάρτη 2026

Έχουν περάσει 169 χρόνια από την 8 Μάρτη του 1857, όταν οι εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη Νέα Υόρκη διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερους μισθούς και τα αιτήματα παραμένουν ανεκπλήρωτα. Στη σημερινή εποχή του πολέμου, από την γενοκτονία στην Παλαιστίνη, μέχρι την στροφή στην πολεμική οικονομία και την προσπάθεια ΗΠΑ-ΕΕ να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους με κάθε κόστος, βλέπουμε από τα πιο συχνά θύματα των πολεμικών συγκρούσεων να είναι τα παιδιά και οι γυναίκες. Ταυτόχρονα, οι εξαγγελίες για τη στράτευση γυναικών εντάσσονται στο πλαίσιο της πολεμικής προετοιμασίας για να κάνουν τη νεολαία κρέας στα κανόνια τους και καμία σχέση δεν έχουν με την ισότητα.

Με την κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού τα πρόσφατα χρόνια, οι απώλειες σε κατακτήσεις του φεμινιστικού και εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και παγκόσμια είναι εμφανείς. Η νομοθέτηση του 13ωρου, τα εργασιακά κάτεργα, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις που πλήττουν συχνότερα τις γυναίκες και ειδικά μετανάστριες και προσφύγισσες, οι ανισότητες στην αμοιβή των γυναικών, οι σεξιστικές παρενοχλήσεις σε γυναίκες και ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα, ο έμφυλος καταμερισμός στην εργασία είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που διανύουμε. Πρόσφατα δημοσιεύτηκε άρθρο που υποστηρίζει ότι 46 δημόσια νοσοκομεία στην περιφέρεια και σε νησιά αρνούνται να κάνουν διακοπή της κύησης αν δεν συντρέχει σοβαρός λόγος υγείας. Η επιθυμία της γυναίκας να διακόψει την κύηση, η αυτοδιάθεση στο σώμα της καταργείται στην πράξη. Αυτή η άτυπη κατάργηση υποδαυλίζεται από τη γενικότερη ενίσχυση αντιφεμινιστικών και σκοταδιστικών αντιλήψεων που καλλιεργούνται στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και ευνοούν κάθε είδους έμφυλες διακρίσεις και βία. Οι πατριαρχικές σχέσεις εξουσίας που ενισχύονται αποτελούν την αιτία για τις δεκάδες -στην Ελλάδα- γυναικοκτονιών που μετράμε κάθε χρόνο, αλλά και τόσων άλλων μορφών έμφυλης βίας. Η πλήρης διάλυση των κοινωνικών δομών επιφορτίζουν κυρίως τις γυναίκες με όλα τα βάρη της αναπαραγωγής και της ανατροφής των παιδιών και της φροντίδας των ηλικιωμένων.

Έτσι, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας εξυπηρετεί το σύστημα να στρέφονται κυρίως σε γυναίκες. Η ανεργία εξακολουθεί να παραμένει υψηλότερη στις γυναίκες και οι απολύσεις λόγω εγκυμοσύνης αυξάνονται. Ακόμη τα τρανς άτομα βιώνουν φοβερούς αποκλεισμούς από την εργασία, μαζί με τη βία και την έλλειψη ορατότητας.

Την ίδια στιγμή, το εργοδοτικό έγκλημα στη Βιολάντα με θύματα 5 γυναίκες -κάποιες μητέρες με μικρά παιδιά που αναγκάζονταν να δουλέψουν βραδινή βάρδια για να φροντίζουν τα παιδιά τους το πρωί- θέτει μαζί με την ανυπαρξία μέτρων ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους και το θέμα της ανυπαρξίας μέτρων προστασίας ενάντια στην νυχτερινή εργασία για τους γονείς. Επιπλέον, αναδεικνύεται και ο έμφυλος καταμερισμός της εργασίας. Οι νυχτερινές βάρδιες στο εργοστάσιο αναλαμβάνονταν κυρίως από γυναίκες, όχι από “επιλογή”, αλλά επειδή έπρεπε το πρωί να μπορούν να επιστρέψουν στις οικιακές εργασίες και στη φροντίδα των παιδιών σε συνθήκες διάλυσης των δημοσίων υποδομών που έχουν ως αποτέλεσμα να επιβαρύνονται κυρίως οι γυναίκες της εργατικής τάξης τις ανάγκες του νοικοκυριού και άλλες πλευρές της αναπαραγωγής της ζωής. Το καπιταλιστικό σύστημα εκμεταλλεύεται αυτή τη διπλή επιβάρυνση, μετατρέποντας την ανάγκη σε καταναγκασμό και τη γυναικεία εργασία σε φθηνό, ευέλικτο και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό. Τέτοια εγκλήματα έχουν την υπογραφή των κυβερνήσεων και της ΕΕ που με τις πολιτικές τους δίνουν λευκή επιταγή στα επιχειρηματικά συμφέροντα να μπαίνουν πάνω από τις ανθρώπινες ζωές.

Από την Αθήνα και τις υποθέσεις τράφικινγκ της Ηλιούπολης και του Κολωνού μέχρι τα αρχεία της υπόθεσης Epstein στις ΗΠΑ είναι εμφανές πως το πιο σάπιο πρόσωπο ολοκληρωτικού καπιταλισμού εκδηλώνεται με ακραίες μορφές βίας πάνω στα πιο φτωχά σώματα παιδιών, προσφύγων, μεταναστριών, γυναικών και ΛΟΑΤΚΙΑ+ ατόμων με θύτες κυρίως ολιγάρχες, πολιτικούς και υψηλόβαθμα στελέχη εταιρειών.

Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την ζοφερή πραγματικότητα εκτός του οργανωμένου ανυποχώρητου αγώνα μέσα από το ταξικό φεμινιστικό και εργατικό κίνημα. Συνεχίζουμε να παλεύουμε οι γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ για μια απελευθερωτική κοινωνία που θα χωρούν όλοι-ες-α, όπου θα πληρείται η συνθήκη «από καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του σε καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του».

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Μάρτιος 2026