Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε ανοιχτό διάλογο για δυνατή αντικαπιταλιστική Αριστερά

Η εισηγητική ομιλία του Κώστα Τριχιά, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, στην πολιτική εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την παρουσίαση των Θέσεων του Μετώπου για την 6η Συνδιάσκεψη, που πραγματοποιήθηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο/Αθήνα στις 26/2/2026:

Συντρόφισσες/οι

Η σημερινή εκδήλωση αλλά και η επερχόμενη 6^η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ διεξάγονται σε ένα τουλάχιστον ταραγμένο τοπίο. Πολλά είναι αυτά που δεν ξέρουμε, στη δίνη των εξελίξεων που έχουμε μπει. Ορισμένα όμως είναι κάτι παραπάνω από σίγουρα, και αυτά καθορίζουν τα καθήκοντά μας.

a. Δεν ξέρουμε αν και πότε θα υπάρξει κάποιος γενικευμένος πόλεμος, με ποια αφορμή και με ποιους πρωταγωνιστές. Ξέρουμε όμως καλά ότι όλες οι χώρες σε Δύση και Ανατολή, Βορρά και Νότο, μεγάλες ή μικρές στρέφονται μανιωδώς προς τους πολεμικούς εξοπλισμούς και την πολεμική οικονομία.

b. Καταλαβαίνουμε από την πείρα μας ότι στην πολεμική οικονομία δε χωράνε τα σημερινά υπολείμματα κοινωνικού κράτους. Η επίθεση στην εργατική τάξη και στα βασικά δικαιώματα θα είναι καταιγιστική. Είναι τραγική ειρωνεία της ιστορίας, η Γαλλία και η Γερμανία, οι χώρες που πρωτοστάτησαν στα χρόνια της βάρβαρης μνημονιακής επίθεσης στην κατασυκοφάντηση του ελληνικού λαού ως δήθεν σπάταλου και τεμπέλη, να είναι σήμερα οι πρώτες στα ελλείματα. Μπροστά στην πολεμική μανία, αθετούνται ακόμα και οι δήθεν απαράβατοι δημοσιονομικοί κανόνες.

c. Στην πολεμική οικονομία δεν χωράει φυσικά ούτε η δημοκρατία. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση των ΗΠΑ όπου η ένταση της επιθετικότητας στη διεθνή αρένα συμβαδίζει με τη χρήση του στρατού στο εσωτερικό της χώρας. Ό,τι συμβαίνει στις ΗΠΑ ως προς αυτό, είναι με αυτή την έννοια «σκηνές από τα προσεχώς». Ο Τραμπ δεν είναι μόνο μια γκροτέσκα, παρανοϊκή φιγούρα, κυρίως είναι η πιο απροκάλυπτη και ωμή ενσάρκωση της ουσίας του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Η τάση είναι, «όλο και περισσότερο, η μορφή άσκησης της αστικής πολιτικής να παίρνει αυτή της επιθετικής, εθνικιστικής, ρατσιστικής, μισαλλόδοξης ακροδεξιάς.

d. Η ΕΕ θα μπει σε μεγάλη ίσως και υπαρξιακή κρίση. Αυτή τη στιγμή, βαδίζει ακόμη πιο γρήγορα από τις ΗΠΑ προς την πολεμική οικονομία (τουλάχιστον 800δις ευρώ θα φτάσει το περιβόητο rearm Europe) που θα αποτελέσει οδοστρωτήρα και για το «ψωμί» και για την «ελευθερία», ειδικά για τις μικρότερες χώρες όπως η Ελλάδα.

e. Η αστική τάξη της Ελλάδας, «υποδεέστερος συνέταιρος δύο αφεντάδων», θα βρεθεί μπροστά σε σοβαρή κρίση προσανατολισμού. Προς το παρόν είναι σταθερά στο πλευρό των ΗΠΑ & Ισραήλ, στο όνομα και της τουρκικής απειλής, χωρίς να τα χαλάσει με την ΕΕ με την οποία άλλωστε είναι δεμένη ως το 2060. Δεν πάει όμως πολύ μακριά η στήριξη σε δύο βάρκες.

Το θέμα δεν είναι η περισσότερο ή λιγότερο εύστοχη αποτύπωση της κατάστασης. Αυτό το ξέρει καλύτερα από τον καθένα ο συνάδελφος που δυσκολεύεται να βγάλει τον μήνα, ο διαδηλωτής που καταπλακώνεται από την μπότα της καταστολής, τα παιδιά που δολοφονούνται στην Γάζα. Το κύριο είναι πως απαντάμε. Λείπει από την μεγάλη εικόνα το δικό μας στρατόπεδο τόσο με όρους στρατηγικούς, όσο και τακτικούς, πολιτικούς θεωρητικούς, και πολιτιστικούς.

Το βασικό ζητούμενο για την εργατική πολιτική σήμερα, είναι να βγει μαχητικά στο προσκήνιο ένα εργατικό, λαϊκό και διεθνιστικό ρεύμα που θα παλέψει για «ψωμί», δουλειά, ελευθερία, ειρήνη, για την ανατροπή αυτής της θανάσιμης προοπτικής ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ, με ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ αντιπολεμικής, δημοκρατικής και συνολικής αντικαπιταλιστικής πάλης.

Το ζητούμενο είναι η ρήξη με την αστική πολιτική, και όχι οι νέες αυταπάτες που οδηγούν σε ανακύκλωση της ήττας. Η κοινωνική και πολιτική λαϊκή δυσαρέσκεια δεν πρέπει να ξοδευτεί ξανά στο ξαναζεσταμμένο πλαίσιο κυβερνητικής «προοδευτικής» λύσης με Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Αριστερά ή σε κάποιο συνδυασμό τους.

Το ζητούμενο είναι να ανατραπεί η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και η πολιτική που υπηρετεί, μέσα από ανατρεπτικούς αγώνες. Η αντεπίθεση και συσπείρωση δυνάμεων για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων σε ρήξη με τις κεντρικές επιλογές της αστικής πολιτικής.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέτει την ανάγκη για μια δυνατή αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, ανατρεπτική αριστερά, δομημένη γύρω από ένα πολιτικό μέτωπο. Προτείνουμε συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων με την αναγκαία προγραμματική συμφωνία, την κοινή δράση στους αγώνες, την ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών πάνω σε κρίσιμα θέματα. Σε ανεξαρτησία από την αστική πολιτική, τα ρεφορμιστικά ρεύματα, τα λαϊκά και τα αντιδεξιά μέτωπα.

Δεν μιλάμε αφηρημένα για αντικαπιταλισμό, ούτε για σοσιαλισμό της δευτέρας παρουσίας ή του παρελθόντος.

Για μας, αυτό που συνιστά αστικό πλαίσιο στην Ελλάδα, το «σύστημα» που λέει πιο απλά ο κόσμος, είναι η «Αγία Τριάδα» τριών συγκεκριμένων και αλληλοσυμπληρούμενων πυλώνων:

Πρώτο, είναι η καπιταλιστική ιδιοκτησία που ελέγχει ασφυκτικά τα πάντα, από την ενέργεια ως τη διατροφή, την κατοικία μέσω των funds και των πλειστηριασμών ως τη γη και τους σπόρους

Δεύτερο, είναι η ευρωκρατία, οι επιταγές του δημοσιονομικού συμφώνου της Ε.Ε. που πετσοκόβουν μισθούς, κοινωνικές πολιτικές, παιδεία, υγεία.

Τρίτο είναι η ΝΑΤΟκρατία, που κάνει ανέφικτη την ειρήνη, την απελευθέρωση κοινωνικών πόρων, την αντιμετώπιση του εθνικισμού και μιλιταρισμού

Η ανατροπή, ωστόσο, αυτού του πλαισίου δεν είναι κυρίως θέμα κατήχησης και προπαγάνδας ούτε εκλογικών κοινοβουλευτικών συσχετισμών. Κρίνεται στην συγκρότηση ανατρεπτικού εργατικού κινήματος, το οποίο θα τείνει στην προσέγγιση πολιτικών στόχων ανατροπής αλλά και θα «ενώνεται» με τα υλικά αντικειμενικά συμφέροντα εργατικών και λαϊκών στρωμάτων.

Για αυτό και στο κέντρο του αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, βρίσκονται οι ζωτικές ανάγκες της εργατικής-λαϊκής πλειονότητας, σε κρίσιμα πεδία που πρέπει να διεκδικηθεί ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής. Αναφέρω ενδεικτικά ορισμένους:

• Δουλειά για όλους/όλες, με όλα τα δικαιώματα, με λιγότερο χρόνο εργασίας (Πότε αν όχι τώρα άραγε, μιας που όλοι μιλούν για Τεχνητή Νοημοσύνη; ) Με αποφασιστική αύξηση μισθών και συντάξεων (που σε πραγματικές τιμές είναι κάτω από το 2009).

• Δωρεάν δημόσια κοινωνικά αγαθά σε παιδεία, υγεία, κατοικία, συγκοινωνίες, νερό

• Ειρήνη στην περιοχή μας και σε όλο τον κόσμο. Λευτεριά στην Παλαιστίνη, και διακοπή των οικονομικών πολιτικών και άλλων σχέσεων με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.

Εντάξει θα πει κάποιος. Δε συμφωνούν με αυτό το πλαίσιο άραγε οι περισσότερες δυνάμεις στην αριστερά;

Σαφώς και ισχύει κάτι τέτοιο, το θέμα είναι όμως ότι δεν αρκεί η προβολή στόχων διεκδίκησης, χωρίς πάλη ενάντια σε ότι εμποδίζει την υλοποίησή τους. Το τι πρέπει να γίνει πρέπει να δένεται με το πως και με το ποιος θα τα κάνει όλα αυτά.

Γι’ αυτό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέτει παράλληλα την ανάγκη για:

• Αποφασιστικό πλήγμα στην μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία και τα κέρδη. Απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις που δολοφονούν, παλεύουμε για κρατικοποιήσεις των επιχειρήσεων που έχουν ιδιωτικοποιηθεί, χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά, με εργατικό έλεγχο.

• Απειθαρχία στις δεσμεύσεις και ανατροπή του Δημοσιονομικού σφαγείου και έξοδος από την ΕΕ.

• Ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων για την «πολεμική οικονομία», διώξιμο των βάσεων και έξοδος από το ΝΑΤΟ.

•  Ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής της καθώς και της συναίνεσης σε αυτήν.

Χωρίς αυτά, μια αόριστη αιτηματολογία, δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο και σίγουρα δεν συμβάλει στη συγκρότηση ενός κινήματος για συνολική ανατροπή.

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ελπίδα της ανατροπής των συσχετισμών βρίσκεται στον μαζικό, ενωτικό, κοινωνικό και πολιτικό αγώνα. Εκεί «ιδρώνει το αυτί» των κυβερνήσεων. Χρειαζόμαστε περισσότερες εικόνες σαν αυτές της Νίκαιας που οι μαχόμενοι υγειονομικοί γελοιοποίησαν τον Άδωνη. Για να ανατραπούν τα θεμέλια της αστικής πολιτικής πρέπει να σηκώσει το ανάστημά του το εργατικό και λαϊκό κίνημα να αναμετρηθεί εδώ και τώρα με την «καρδιά» της κυβερνητικής-καπιταλιστικής επίθεσης. Με στήριξη των πρωτοβουλιών ταξικής ανασυγκρότησης, ενάντια στον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Η ανάπτυξη ενός πολιτικού εργατικού και λαϊκού κινήματος μπορεί να γίνει ο πραγματικός πρωταγωνιστής των εξελίξεων, να δημιουργεί ρήγματα στην κυρίαρχη πολιτική, να επιταχύνει την κρίση του πολιτικού συστήματος.

Το πολιτικό κενό δεν πρέπει να καλυφτεί από αδιέξοδες λύσεις, νέους σωτήρες, ιδιόκτητα κόμματα ή από ρεύματα της ακροδεξιάς, παλιάς ή νέας κοπής όπως αυτό της Καρυστιανού.

Το πρόγραμμα που θέτει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι δεδομένο για την αριστερά. Στην σημερινή εποχή δεν απαντάνε οι ξέπνοες προτάσεις που ζητάνε «κοινωνική ευαισθησία» και «δημοκρατία», όπως αυτές που εκφράζουν ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Νέα Αριστερά. Δεν απαντάνε οι πολιτικές που βλέπουν την ρίζα του προβλήματος και την κατεύθυνση των απαντήσεων όχι στο καπιταλισμό, το κέρδος και την εκμετάλλευση, αλλά στη δήθεν «ανυπαρξία» καπιταλισμού, στην τεχνοφεουδαρχία ζητώντας στην ουσία έναν πιο δίκαιο, κοινωνικό και «αμεσοδημοκρατικό» καπιταλισμό, όπως αυτές του ΜΕΡΑ 25. Δεν απαντάνε απόψεις που μετατρέπουν την αριστερά σε έναν «ιδεολογικό όμιλο» προπαγάνδισης του «σοσιαλισμού», που θα έρθει σαν «ώριμο φρούτο» αποσπασματικών και ξεκομμένων οικονομικών αγώνων και της αέναης κοινοβουλευτικής ενίσχυσης, όπως του ΚΚΕ.

Συντρόφισσες, σύντροφοι

Ο συσχετισμός έτσι κι αλλιώς αλλάζει. Ή θα αλλάξει προς την βαθύτερη αμφισβήτηση και σύγκρουση με την αστική πολιτική, ή θα βρει άλλες διεξόδους και πολιτικές-πολιτιστικές εκφράσεις, που σε αυτή την φάση δεν φαίνεται να είναι μια κάποια σοσιαλδημοκρατική λύση, αλλά οι 100 αποχρώσεις του γκρι ή του μαύρου.

Είμαστε σε μια εποχή των άκρων, σε μια εποχή που η αντίδραση και η εξέγερση, η ελπίδα και η απογοήτευση, μπορούν να μεταπηδούν από την μια στην άλλη. Σε μια εποχή που θέλουν να μας την παρουσιάζουν «μαύρη», που μπορεί να είναι αλλά είναι και ταυτόχρονα «κόκκινη», καθώς βαθιά μέσα στον λαό, ζει και υπάρχει και η αντίστροφη πολιτική κίνηση προς «τα αριστερά», ριζοσπαστικές αντικαπιταλιστικές τάσεις και επαναστατικές αναζητήσεις.

Το βλέπουμε όταν πλημμυρίζουν οι πλατείες με νέους ανθρώπους, που δε συγχωρούν το έγκλημα των Τεμπών.

Το χαιρόμαστε όταν χιλιάδες αγωνιστές πλημμυρίζουν την Μινεάπολη και καταδιώκουν τα τάγματα του ICE.

Όταν οι πόλεις της Γερμανίας βροντοφωνάζουν ενάντια στην επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας.

Όταν συνεχίζονται παντού οι διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη και ετοιμάζονται νέες αποστολές αλληλεγγύης.

Όταν λιμενεργάτες σε Ελλάδα, Ισπανία και Ιταλία, απεργούν και δηλώνουν ότι δε φορτώνουν όπλα για τον πόλεμο.

Όταν οι κυβερνήσεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ πανικόβλητες διαπιστώνουν ότι οι νέοι δεν είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν.

Χαιρόμαστε για όλα αυτά αλλά δεν αρκούν.

Το στοίχημα είναι: η ΑΔΥΝΑΜΙΑ του κεφαλαίου να επιβάλλει την υποταγή και την σιωπή να μετασχηματιστεί σε πολιτικό σχέδιο ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ. Για να γίνει αυτό χρειάζεται να δυναμώσει το ρεύμα που θα μιλάει ανοιχτά για την ανάγκη μιας άλλης, σύγχρονης εναλλακτικής, διεθνιστικής κομμουνιστικής προοπτικής. Εκεί που ο Τραμπ θέλει να κλείσει λογαριασμούς 86 χρόνων με συντριβή της Κουβανέζικης Επανάστασης, να γεννηθεί ένα νέο κύμα που θα γράφει στις σημαίες του «Μία, δύο, τρείς, πολλές Κούβες!»

Θεωρούμε πως υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες μαχόμενοι αγωνιστές που δεν καλύπτονται από τις κυρίαρχες προτάσεις στην αριστερά. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε ανοιχτό ειλικρινή διάλογο για να υπερβούμε τον κατακερματισμό και να συμβάλλουμε με κοινές πρωτοβουλίες. Μπορεί να γίνει ένα βήμα για ισχυρή, ενωτική, και ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική αριστερά. Για να διαμορφωθεί και να δυναμώσει η αντικαπιταλιστική εναλλακτική απέναντι στην κυβέρνηση, το σάπιο πολιτικό σύστημα, τον πολεμικό κίνδυνο, το βάρβαρο καπιταλισμό της εποχής μας. Για να φέρουμε στο προσκήνιο την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της επαναστατικής αλλαγής αυτού του βάρβαρου κόσμου, της εξουσίας των εργαζόμενων, μιας σύγχρονης σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής κοινωνίας.