Μας άφησε πολλά ο Νίκος για να πορευόμαστε

Ομιλία της Γιώτας Ιωαννίδου, μέλος της Π.Ε. της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, στην εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη του σύντροφου Νίκου Αδαμόπουλου στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Νέας Ιωνίας, 19 Απρίλη 2026.

Φίλες και φίλοι, σύντροφοι και συντρόφισες,

Πέρασαν κιόλας 2 χρόνια χωρίς τη φυσική παρουσία του συντρόφου Νίκου ανάμεσά μας. Ωστόσο το αποτύπωμά του στη σκέψη και τις αισθήσεις μας παραμένει ζωντανό. Δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, καθώς ζει μέσα στις ιδέες και τις πράξεις μας. Στήσαμε τη νέα κομμουνιστική μας οργάνωση. Σίγουρα θα χαιρόταν με αυτό. Όπως και σίγουρα, ανάμεσα σε ποτό και σε τσιγάρο, θα μας πέρναγε γενεές δεκατέσσερεις για τα λιγοστά βήματα που έχουμε κάνει για τον εργατικό της χαρακτήρα στη κοινωνική της σύνθεση. Κάπου εκεί θα μιλούσε για νέα σχέδια…

Δεν μπορούμε να μην ακουμπήσουμε πάνω στην ανάμνησή του, μπροστά στην εργατική συνδιάσκεψη της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης. Γιατί ήταν πάντα μέσα στους αγώνες επιδιώκοντας να εκπροσωπήσει τη νίκη των στόχων τους αλλά και την προοπτική τους. Ήταν πάντα μέσα στις χωματερές, στις φωτιές και στις καταλήψεις, στη διαδήλωση, την αλυσίδα και τη σύγκρουση, με ένα τραγούδι κι ένα σχέδιο. Στα τρελά του όνειρα δοσμένος, πάντα γελαστός αλλά όχι γελασμένος, θα λέγαμε παραφράζοντας το τραγούδι. Αλλά όχι μόνο γι αυτό…

Αλλά γιατί ήταν από τους πρωτεργάτες της αντίληψης για τη γραμμή της ανάγκης της ταξικής ανασυγκρότησης και του νέου εργατικού κινήματος. Όχι μόνο συμμετέχοντας στην ίδρυση του Νέου Αριστερού Ρεύματος αλλά και πριν όταν ακόμη ήταν μέλος του ΚΚΕ. Τότε πιστός στην υπόθεση της εργατικής τάξης διαφοροποιόταν στην πράξη, μαζί με άλλους συντρόφους- συντρόφισσες, από την λάθος γραμμή του, στο κίνημα των εργαζόμενων στους Δήμους. Διεκδικώντας με μαζικές, μαχητικές μορφές μέχρι τέλους και πετυχαίνοντας νίκες στα ζητήματα της σταθερότητας στη δουλειά ενάντια στις ελαστικές σχέσεις εργασίας-πεντάμηνα, την αύξηση του μεροκάματου και την αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις. Αλλά και βάζοντας ζητήματα ουσιαστικής ενότητας της εργατικής τάξης, μέσα από την εγγραφή στα σωματεία όλων των εργαζόμενων ανεξάρτητα από τη μορφή εργασίας, αναζήτησης νέων μορφών οργάνωσης αλλά και νέων μορφών πάλης, έξω από τα όρια του αστικοποιημένου επίσημου συνδικαλισμού.

Αργότερα μέσα από τις γραμμές του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως συνδικαλιστικός εκπρόσωπος της τάσης χειραφέτησης του εργατικού κινήματος από διάφορες θέσεις, τον καιρό των μνημονίων, μιλώντας για το τί κίνημα χρειαζόμαστε σε εποχές βαρβαρότητας, γαλέρας και Μεσαίωνα πάλεψε για ένα κίνημα με καθαρό πολιτικό στόχο ανατροπής, με πραγματικές απεργίες και συγκρούσεις, ενωτικό, ταξικό, δημοκρατικό, όπου τους αγώνες και τις κινητοποιήσεις θα τις ορίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μέσα από μαζικές ΓΣ κι όχι οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Επεδίωξε την ιδεολογική πολιτική αντιπαράθεση για όλα αυτά. δε φοβήθηκε τις διαφορετικές γνώμες αλλά ήταν αδιάλλακτος στην ενότητα στη δράση.

Είναι αυτή η γραμμή που προσπαθούμε να αναπτύξουμε και να βαθύνουμε μέσα από την εργατική μας συνδιάσκεψη σαν Κομμουνιστική Απελευθέρωση σήμερα. Σε μια εποχή δυσωδίας του πολεμικού καπιταλισμού και των αποβρασμάτων του, που οι εργαζόμενοι και η νεολαία οργίζονται, αγωνιούν και αντιστέκονται αλλά το εργατικό κίνημα δεν έχει κατορθώσει να σταθεί στο ύψος της αστικής επίθεσης.

Στο ερώτημα «τί χρειάζεται»; Απαντάμε:

Κατανοώντας ότι στην εποχή μας δεν αρκεί ούτε είναι αποτελεσματική μια γραμμή που εξαντλείται στην αλλαγή των συσχετισμών στα όρια του υπάρχοντος συνδικαλιστικού κινήματος ή ακόμη χειρότερα των οργάνων του, είτε για την άντληση συμπερασμάτων και την κοινοβουλευτική τους εξαργύρωση είτε για ένα μαχητικό ρεφορμισμό αμυντικών αγώνων και κατακερματισμένων κινητοποιήσεων…

Πρέπει να απαντήσουμε με την διεκδίκηση απόσπασης μεγαλύτερου κομματιού πλούτου και εξουσίας από το κεφάλαιο, έως την οριστική κατάργηση της εκμετάλλευσης και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας.

«Πώς θα γίνει αυτό»;

Με στόχους που θα καθορίζονται από τις πραγματικές ανάγκες των εργαζόμενων και τις δυνατότητες της εποχής κι όχι το «εφικτό», την «εθνική οικονομία» τις «ανάγκες της επιχείρησης».

Με προσανατολισμό ανάδειξης της καρδιάς της αντιπαράθεσης κεφαλαίου- εργασίας, συνδυασμό αμυντικών και επιθετικών αγώνων

Με καθολικά και πολιτικά αιτήματα έκφρασης των συνολικών εργατικών συμφερόντων, εντός κι εκτός μιας χώρας, συλλογικά και διεθνιστικά ώστε να πετυχαίνετε η μέγιστη αγωνιστική ενότητα

Με παρέμβαση εντός, εκτός και εναντίον του υπάρχοντος συνδικαλισμού και με κριτήριο πάντα να βρισκόμαστε εντός των εργαζόμενων και να εκπροσωπούμε με αυτοτέλεια την τάση χειραφέτησης του εργατικού κινήματος απέναντι στην τάση υποταγής του

Δρώντας πάντα μέσα στον κόσμο, με παλιές και νέες μορφές οργάνωσης αρκεί να κινητοποιούν στους εργαζόμενους απέναντι στην ανάθεση και με συνελευσιακές διαδικασίες βάσης, εργατικής δημοκρατίας ώστε να ορίζουν την κίνησή τους. Σε αντιπαράθεση με το συνδικαλισμό που εξυπηρετεί την αστική πολιτική στο εργατικό κίνημα και η χρόνια συνύπαρξη των εκπροσώπων του με το κεφάλαιο τον έχουν οδηγήσει σε ιστορική κρίση και διαζύγιο με τα εργατικά συμφέροντα. Για συνδικάτα και αγώνες στα χέρια των εργαζομένων

Ο Νίκος όμως είχε και ένα δεύτερο στοιχείο που μας λείπει πολύ σήμερα. Εκπροσωπούσε το πιο εργατικό-λαϊκό κομμάτι της τάξης του. Το λεγόμενο «κατώτερο» κατά την ελιτίστικη προσέγγιση που υπάρχει, συχνά και στην αριστερά. Είναι αλήθεια ότι σήμερα με την προλεταριοποίηση της εργασίας πολλών μισθωτών και επιστημόνων η εργατική τάξη έχει γίνει πιο πολυσύνθετη. Ιδίως την εποχή πολύπλευρης κρίσης του καπιταλισμού που διανύουμε. Ωστόσο, στην εποχή της πανδημίας αναδείχθηκε για μια ακόμη φορά, ότι υπάρχουν κάποια κομμάτια εργαζόμενων που πραγματικά χωρίς αυτούς και αυτές «γρανάζι δε γυρνά». Οι εργαζόμενοι στη βάση της παραγωγής, στα τρόφιμα, την καθαριότητα, τα delivery πάσχιζαν με άθλιους όρους, δίπλα στους υγειονομικούς και τους γιατρούς να κρατήσουν μια κοινωνία όρθια.

Ας το έχουμε καθαρό κοιτάζοντας γύρω μας αυτές τις μέρες το ξεδίπλωμα της καπιταλιστικής βίας, ακόμη και της πολεμικής: Ο ταξικός κοινωνικός πόλεμος, προϋποθέτει αλλά δε θα λυθεί με πόλεμο θέσεων και προγραμμάτων. Ούτε υπάρχει και επανάσταση στην οποία «δεν θα σπάσει κανένα τζάμι». Τα πεζοδρόμια θα τα ξηλώσουν και τα παλάτια θα τα γκρεμίσουν, αυτά ακριβώς τα κομμάτια της εργατικής τάξης. Στα τμήματα αυτά, στην οργάνωσή τους και τα συνδικάτα τους επέμενε ο Νίκος ότι πρέπει να κοιτάξουμε. Να μας νοιώθουν κομμάτι τους και εμείς να νιώθουμε δικό τους. Με αυτά τα κομμάτια ήπιε, μέθυσε, τραγούδησε, χόρεψε, πάλεψε στην κατάληψη των χωματερών, σταμάτησε τα απορριμματοφόρα με απεργοσπάστες στην πύλη. Ποτέ δεν τα κοίταξε αφ υψηλού και πολλές φορές μας μάλωνε για τον «ελιτίστικο» λόγο μας, για τα πολλά επίθετα και τα λίγα ουσιαστικά. Τα συγκίνησε, τα κινητοποίησε, τα βοήθησε μέσα από την πείρα τους να καταλάβουν και μέσα από τη μάχη να σταθούν. Και αυτό το εκτιμούσαν όλοι και όλες. Μικροί και μεγάλοι.

Για αυτό το Μάρτιο του 2013 καταδικάστηκε μαζί με άλλους δύο συναδέλφους του σε έξι μήνες φυλακή με αναστολή, για «παρεμπόδιση έργου» στην απεργία του 2007. Όλοι απάντησαν ότι θα είναι στην πρώτη γραμμή των αγώνων, ανάμεσα στους συναδέλφους τους με οποιοδήποτε κόστος κι όχι στον καναπέ των επισήμων.

Μα πιο πολύ από αυτά τα κομμάτια αγάπησε τους νέους και νέες εργαζόμενες, που έμπαιναν στη δουλειά με άθλιες συνθήκες και όνειρα πολλά γιατί πάντα κοιτούσε προς το μέλλον. Όπως είπε σε μια ομιλία του στην εκτελεστική επιτροπή της ΠΟΕ-ΟΤΑ, την εποχή των μνημονίων «αφήνετε να τσαλακώνουν τα παιδιά μας και φοράτε γραβάτες κι έρχεστε να συζητήσουμε για ένα συνδικαλιστικό κίνημα παρωδία». Με ένα πανό στα χέρια για την επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου , τον προσήγαγαν μαζί με άλλα στελέχη του ΝΑΡ και της νΚΑ, το Δεκέμβρη του 2020. Ήξερε καλά ότι αυτός ήταν ο δρόμος για να μην μετατραπεί η απόγνωση της νεολαίας σε ατομισμό, φιλοτομαρισμό ή φασισμό. Αλλά να γεννήσει ελπίδες και αυτοπεποίθηση για μια άλλη κοινωνία.

Σήμερα είναι που χρειαζόμαστε ακόμη πολύ περισσότερο απόψεις και στάση ζωής όπως του Νίκου. Σήμερα που όλες σχεδόν οι απεργίες βγαίνουν παράνομες από την κυβέρνηση της ΝΔ. Που η ΓΣΕΕ συναγελάζεται με την κυβέρνηση και το ΣΕΒ, ενώ κάνει λουσάτα συνέδρια αναψυχής σε πεντάστερα ξενοδοχεία.

Σήμερα, που η ΕΕ βάζει πλώρη για την πολεμική οικονομία και τον πόλεμο και αναγγέλλει κράτος πολέμου αντί για ότι έχει απομείνει από το κράτος πρόνοιας.

Αλλά και σήμερα, που οι πρωτιές του ΠΑΜΕ στα συνδικάτα αντί να συμβάλλουν σε εργατική αντεπίθεση ανατροπής συχνά περιορίζονται σε συνηγορία κοινοβουλευτικών επερωτήσεων ή προτάσεων νόμου στη Βουλή.

Μα και σήμερα που εμείς καθυστερούμε και υστερούμε σε πολλά σε ότι αφορά το στόχο για ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και πρέπει να τα βάλουμε κάτω στην εργατική συνδιάσκεψη με αυτοκριτική και κυρίως με απαιτητικότητα και μαχητικότητα.

Μας άφησε πολλά ο Νίκος για να πορευόμαστε. Σκέψεις, ιδέες, σχέδια ατελείωτα, λάθη και αντιπαραθέσεις για την ουσία. Κι ένα ποτήρι κρασί μετέωρο ως την επόμενη σύγκρουση. Υπάρχει αλήθεια καλύτερος τρόπος να μιλά κανείς και μετά το θάνατό του;

Γιώτα Ιωαννίδου

Απρίλης 2026