Για ένα Pride αντίστασης και αγώνα

Ο φετινός μήνας υπερηφάνειας (pride month) έρχεται σε μια πυκνή πολιτική συγκυρία με την όξυνση της πολεμικής απειλής, την «παρέλαση» των δολοφόνων του IDF στα νησιά της μεσογείου, την επισφάλεια να αποκαλεί κανονικότητα για τα πληττόμενα ταξικά στρώματα αλλά και την ύπαρξη και την έκφραση της ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητας να γίνεται για ακόμη μια φορά αντικείμενο πολιτικής διαπραγμάτευσης.

Όλα αυτά μας θυμίζουν με τον πιο απλό και εκκωφαντικό τρόπο τι πραγματικά είναι οι παρελάσεις υπερηφάνειας (pride). Τα Pride δεν είναι γιορτή συμφιλίωσης με το σύστημά τους. Είναι φωνή των από τα κάτω, πράξη αντίστασης απέναντι στην καταπίεση, την εκμετάλλευση και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Όσο και αν προσπαθούν να μας κάνουν να το ξεχάσουμε, ο μήνας περηφάνιας είναι ιστορικά συνδεδεμένος με τις ΛΟΑΤΚΙ+ εξεγέρσεις του προηγούμενου αιώνα με χαρακτηριστικότερη αυτή του Stonewall, εξεγέρσεις συνδεδεμένες και με ταξικές διεκδικήσεις αλλά και με διάφορους φεμινιστικούς και αντιρατσιστικούς/αντιφασιστικούς αγώνες.

Στην εποχή του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, οι κυβερνήσεις επαναφέρουν η μια μετά την άλλη τις πιο σκληρές, αυταρχικές και μισαλλόδοξες πτυχές του συστήματος. Με πρόσχημα την «τάξη» και την «κανονικότητα», επιτίθενται στα κοινωνικά, εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα που κερδήθηκαν με αγώνες. Έτσι και στο κομμάτι των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων βλέπουμε την υποτιθέμενη προοδευτική ΕΕ να παραμένει αδιάφορη όταν ο Ορμπάν είχε απαγορεύσει τα Pride στην Ουγγαρία. Ακόμη, τόσο τον Τραμπ στις ΗΠΑ όσο και το ανώτατο δικαστήριο στο Ηνωμένο Βασίλειο να αμφισβητούν ανοιχτά τον αυτοπροσδιορισμό των τρανς ατόμων και τη νομική υπόσταση που αυτός έχει.

Η Ελλάδα σαφώς και δεν αποτελεί εξαίρεση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, συνεχίζοντας το έργο όλων των προηγούμενων, επιχειρεί να επιβάλει ένα μοντέλο ζωής βαθιά πατριαρχικό, ταξικό και αυταρχικό ακόμα κι αν προσπαθεί -όπως όλες τους- να μας πείσουν για το αντίθετο. Στελέχη της ΝΔ έχουν ζητήσει αρκετές φορές την κατάργηση του νόμου για την ισότητα στον γάμο -η τελευταία μόλις πριν λίγες εβδομάδες- ενώ ο κακοποιητικός λόγος στα συστημικά ΜΜΕ για ζητήματα έμφυλης φύσεως παραμένει καθεστώς. Οι ομοτρανσφοβικές επιθέσεις σε δημόσιους χώρους όλο και αυξάνονται, με τελευταίο παράδειγμα την τρανσφοβική επίθεση στη Καλλιθέα πριν λίγες μέρες ενώ και οι έρευνες δείχνουν πως τα περισσότερα τρανς άτομα στη χώρα συνεχίζουν να ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης λόγω αποκλεισμού.

Το φετινό Pride γίνεται όμως και σε μια περίοδο που συνεχίζονται οι ισραηλινές επιθέσεις στην Γάζα. Με την ανθρωπιστική κατάσταση να παραμένει κρίσιμη με μεγάλες ελλείψεις σε τρόφιμα, νερό, φάρμακα και βασικές υπηρεσίες για τον άμαχο πληθυσμό. Κι όταν πάνω από 450 άνθρωποι επιχείρησαν να σπάσουν τον παράνομο ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια στον πολυπαθή λαό της Παλαιστίνης συνάντησαν βασανιστήρια μέχρι και σεξουαλικές κακοποιήσεις από ισραηλινούς στρατιώτες, περιστατικά που αποτελούν απλά ένα δείγμα του τι περνάνε οι Παλαιστίνιοι κι οι Παλαιστίνιες καθημερινά. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά οι βασανιστές τους, οι δολοφόνοι του IDF, προσκαλούνται να κάνουν διακοπές στην μεσόγειο με το κρουαζερόπλοιο Crown Iris λες και δεν συμβαίνει τίποτα.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ο κόσμος μας δεν είναι ο κόσμος τους. Δεν είναι ο κόσμος του μίσους, της επιβολής, του αποκλεισμού. Είναι ο κόσμος της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και της αντίστασης.

Η δική μας υπερηφάνεια ήταν, είναι και θα είναι πολιτική. Ήταν, είναι και θα είναι ταξική. Δεν είναι αποκομμένη από το ευρύτερο πλαίσιο πάλης ενάντια σε καπιταλισμό και πατριαρχία γιατί αντιλαμβάνεται πως μόνο έξω από το σύστημα θα βρει την πραγματική απελευθέρωση όσο κι αν θεσμικές οργανώσεις και ΜΚΟ προσπαθούν να την πείσουν για το αντίθετο. Δεν χωράει στο pinkwashing που επιδιώκουν πολυεθνικές και ΕΕ. Δεν χωράει στην βιτρίνα του Tel Aviv Pride γιατί πολύ απλά δε ξεπλένει το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ που οδηγεί τον παλαιστινιακό λαό στον αφανισμό. Αλλά και στη χώρα μας, δεν ξεπλένει ούτε αυτή την κυβέρνηση ούτε και καμία από τις προηγούμενες αλλά και καμίας εταιρείας που όταν δεν τους επιτίθενται, αντιμετωπίζουν τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα σαν ποσοστά πρόθεσης ψήφου ή/και υποψήφιους αγοραστές. Δεν ξεπλένει τον νόμο Τσιάρα που εγκλωβίζει γυναίκες σε κακοποιητικά περιβάλλοντα, πολλές φορές με τίμημα την ίδια τους τη ζωή. Δεν κλείνει τα μάτια στα μέτρα που δεν παίρνουν για τις επιζώσες και τα επιζώντα έμφυλης βίας. Και φυσικά δεν ξεχνάει την πολιτική τους, που εξαθλιώνει την εργατική τάξη καθημερινά. Δεν ξεχνάει την πολιτική τους που πνίγει πρόσφυγες στην Πύλο, τη Χίο και γενικά στη Μεσόγειο.

-Παρεμβαίνουμε στα κατά τόπους Pride, παλεύουμε για τη δημιουργία από τα κάτω αυτοοργανωμένων μη θεσμικών, χωρίς χορηγούς και κρατικές χρηματοδοτήσεις Pride! Σε αυτή την κατεύθυνση στην Αθήνα παρεμβαίνουμε το Σάββατο 13/6 στις 19.00 στο Athens Pride.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Ιούνιος 2026