Με αφορμή την έρευνα για υπεξαίρεση και ξέπλυμα μαύρου χρήματος από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ

Με αφορμή την έρευνα για υπεξαίρεση

και ξέπλυμα μαύρου χρήματος από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ

Ο «συνδικαλισμός» των συμφωνιών και του "κοινωνικού εταιρισμού" με κυβέρνηση-Εργοδοσία-ΕΕ πρέπει να ηττηθεί από ένα μαζικό ρεύμα ταξικής ανασυγκρότησης και μαχητικής εργατικής πάλης

1.  Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για εμπλοκή του προέδρου της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλου σε εγκληματικές δραστηριότητες με δικαστική έρευνα για κατάχρηση κονδυλίων και ξέπλυμα χρήματος αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου μιας μακράς πορείας μετάλλαξης της ΓΣΕΕ, μεγάλων Ομοσπονδιών και συνδικάτων σε έναν μηχανισμό εξαγοράς και διαφθοράς, σε έναν τεράστιο μηχανισμό αναπαραγωγής μιας θεσμικά ενσωματωμένης κρατικο-εργοδοτικής συνδικαλιστικής ηγετικής ομάδας που προωθεί και υπηρετεί την αστική πολιτική μέσα στην εργατική τάξη. Οι αποκαλύψεις αυτές αναδεικνύουν την επιχειρηματική λειτουργία της «ΓΣΕΕ ΑΕ» μέσω πακτωλού από κρατικό χρήμα, κονδύλια της ΕΕ και μέσα από τις μπίζνες με τους «κοινωνικούς εταίρους» (ΣΕΒ, ΕΣΕΕ, ΣΕΤΕ ΓΣΕΒΕ). Προγράμματα voucher, προγράμματα κοινωφελούς εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας, προγράμματα κατάρτισης, και πιστοποιήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα κάθε είδους: αυτές είναι οι «δουλειές» που διαχειρίζεται ο Παναγόπουλος. Η «ΓΣΕΕ ΑΕ» είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση, ένας από τους πιο ισχυρούς ντίλερ εργασίας και φορέας άμεσης υλοποίησης της στρατηγικής του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Και στην περίπτωση αυτή το «έγκλημα» ήταν προδιαγεγραμμένο και οι καταγγελίες ταξικών δυνάμεων και εργαζόμενων -εδώ και χρόνια- για την ΓΣΕΕ που έχει μετατραπεί σε επιχείρηση επιβεβαιώνονται. Τα κονδύλια της κατάρτισης, τα εκατομμύρια που διαχειρίζεται η ΓΣΕΕ έχουν διαμορφώσει μια σύγχρονη «συνδικαλιστική» αριστοκρατία, δηλαδή ένα πολυπληθές στρώμα «συνδικαλιστών» για την προώθηση μέσα στην εργατική τάξη της αστικής αντιδραστικής πολιτικής, οι οποίοι πληρώνονται -άμεσα η έμμεσα- αδρά γι’ αυτό από την αστική τάξη, τα αφεντικά, όλες τις κυβερνήσεις (της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ κλπ.) και το κράτος.

Πρόκειται για έναν τεράστιο μηχανισμό εξαγοράς, διαφθοράς, νοθείας. Μέσα από αυτόν τον μηχανισμό εμφανίζονται σωματεία «φαντάσματα» χιλιάδων μελών που διαμορφώνουν τους συσχετισμούς στα «συνέδρια» της ΓΣΕΕ και σε Ομοσπονδίες. Και ενώ οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί συσχετισμοί στην κοινωνία αλλάζουν, ο Παναγόπουλος παραμένει για πάνω από 20 χρόνια πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Με εμπροσθοφυλακή την ΠΑΣΚΕ συνεργάζεται με όλες τις κυρίαρχες αστικές παρατάξεις (των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.α.) που συγκροτούν την ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ.

2.  Ο μηχανισμός διαχείρισης των εκατομμυρίων ευρώ των προγραμμάτων ανεργίας και κατάρτισης δεν είναι ο μόνος δρόμος διαφθοράς και εξαγοράς. Δεκάδες «συνδικαλιστικά στελέχη» συμμετέχουν επίσης σε έμμισθες θέσεις διοικητικών συμβουλίων δημόσιων οργανισμών, τραπεζών κλπ, με εισοδήματα δεκάδων χιλιάδων ευρώ τον χρόνο.

Η σχέση του μηχανισμού της εργοδοσίας -κρατικής ή ιδιωτικής- με το «συνδικαλιστικό κίνημα» έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Έτσι, σε μια σειρά μεγάλα συνδικάτα και κλάδους συχνά τη «μάχη» για λογαριασμό των εργοδοτικών-αστικών παρατάξεων δίνουν ο διοικητικός μηχανισμός-manager εταιρειών, οι διευθυντές καταστημάτων και επιχειρήσεων, τα στελέχη και οι HR ομίλων, εκβιάζοντας με το όπλο της καθημερινής διευθέτησης της εργασιακής ζωής και των όρων εργασίας των εργαζομένων. Την «ταξική συνεργασία» και «ταξική ειρήνη» επιβάλλει η εργοδοτική τρομοκρατία της περιθωριοποίησης, οι κάθε λογής αυθαιρεσίες και ο φόβος και η απειλή της απόλυσης.

Το τοπίο συμπληρώνεται από τον κρατικό έλεγχο των συνδικάτων μέσω του ηλεκτρονικού μητρώου (ΓΕΜΗΣΟΕ) και των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών και εκλογών που θεσμοθετήθηκαν μέσω των νόμων Χατζηδάκη-Γεωργιάδη-Κεραμέως, μέτρα που η ΓΣΕΕ και οι αστικές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα αποδέχθηκαν αμαχητί, ακριβώς γιατί αποτελούν μηχανισμούς που οδηγούν σε έλεγχο των συνδικάτων από το κράτος, σε απονέκρωση των μαζικών διαδικασιών, σε μετατροπή των σωματείων και συνδικαλιστικών οργανώσεων από χώρους ζωντανής συμμετοχής, ζύμωσης, πολιτικοποίησης, σε «τηλεπαράθυρα», και ψήφο απ’ το πληκτρολόγιο.

3. Η διαμόρφωση ενός συνδικαλισμού του κοινωνικού εταιρισμού, με αλληλοδιαπλοκή με το κράτος και τους θεσμούς της εξουσίας, μακριά από τις ανάγκες και την καθημερινότητα της εργαζόμενης πλειονότητας, έχει διαμορφώσει έναν πλήρως αστικοποιημένο συνδικαλισμό ο οποίος προωθεί την αστική πολιτική μέσα στο εργατικό κίνημα και αποτελεί θεσμό εκτόνωσης των εργατικών αντιστάσεων και ταξικής ειρήνης. Σε αυτό το συνδικαλισμό είμαστε ενάντια και απέναντι.

Οι κυρίαρχες δυνάμεις του αστικοποιημένου συνδικαλισμού που ηγούνται στη ΓΣΕΕ, στις μεγάλες Ομοσπονδίες και σε αρκετά Εργατικά Κέντρα δεν είναι απλά μια μερίδα συνδικαλιστών με «λάθος γραμμή», με συμβιβαστική γραμμή ή με γραμμή υποταγής. Πρόκειται για κάτι πολύ γενικότερο και βαθύτερο. Πρόκειται για δυνάμεις και σχέσεις που συγκροτούνται γύρω από τους μηχανισμούς του κράτους και της εργοδοσίας, δένονται με χιλιάδες οικονομικά και πολιτικά νήματα μαζί τους, έχουν οικονομικό-υλικό συμφέρον από την επιβολή της κυρίαρχης πολιτικής στους εργαζόμενους.

Η σχέση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ με την κυβέρνηση και τον ΣΕΒ φάνηκε όλα τα τελευταία χρόνια, όταν στη διαρκή λιτότητα των μνημονίων δεν έκανε καμία προσπάθεια να συμβάλει στην εργατική αντίσταση. Τουναντίον έβαζε απεργίες χωρίς καμία λογική κλιμάκωσης, ενώ κράτησε ανοιχτά προδοτική στάση στο δημοψήφισμα του 2015 όταν τάχθηκε με το ΝΑΙ του κεφαλαίου, της ΕΕ και των αστικών μηχανισμών. Η ανοιχτά κρατική-κυβερνητική-εργοδοτική στάση της φάνηκε επίσης ανάγλυφα σε όλες τις αντιδραστικές τομές που επιβλήθηκαν με τους νόμους Χατζηδάκη, Γεωργιάδη, Κεραμέως και όλα τα αντεργατικά μέτρα που πάρθηκαν τα προηγούμενα χρόνια που τσακίζουν την εργατική τάξη, τα εργασιακά δικαιώματα και τις εργασιακές σχέσεις, την δυνατότητα επιβίωσής της, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα κυρίως των πρωτοβάθμιων σωματείων και τη δυνατότητα της συσπείρωσης και του εργατικού αγώνα, τη δημοκρατία στους χώρους δουλειάς.

4.  Λογικές που αντιλαμβάνονται το πρόβλημα του συνδικαλιστικού κινήματος κυρίως σαν πρόβλημα εκλογικών «συσχετισμών» και «διαμόρφωσης μιας άλλης ηγεσίας» μέσα από τους ασφυκτικούς και ελεγχόμενους θεσμούς είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Αλήθεια στο φως των συγκλονιστικών αποκαλύψεων ποιος μπορεί να συνεχίσει να υποστηρίζει ότι η «ενότητα» με τον Παναγόπουλο και τη συμμορία του είναι κριτήριο «ταξικής αντίληψης» για τα συνδικάτα, ότι υπηρετεί την «ενότητα της εργατικής τάξης»; Ποιος μπορεί στο σοβαρά να ισχυρίζεται ότι οι συντονισμοί πρωτοβάθμιων σωματείων, η ανάληψη δράσης απεργιακής ή άλλης, πέρα από τα όρια της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-μεγάλων ομοσπονδιών και ενάντια σε αυτές είναι αυτή που «διασπά» την εργατική τάξη;

Η κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος επιβάλλει μια διαφορετική αντίληψη και πρακτική για την οργάνωση του αγώνα των εργαζομένων.

Σε αυτή την αναγκαία μάχη και πορεία ταξικής ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού και εργατικού κινήματος δεν μπορούν να συμβάλλουν ούτε οι λογικές και πρακτικές αγωνιστικών δυνάμεων (ΠΑΜΕ, κ.α.) που καθορίζονται από την απουσία ανατρεπτικών πολιτικών στόχων συνδεδεμένων με τις άμεσες διεκδικήσεις των εργαζομένων, που προάγουν τον οικονομισμό, οι άνευροι τυπικοί αγώνες διαμαρτυρίας και όχι πραγματικής σύγκρουσης, εν τέλει, αγώνες για συμπεράσματα και την ενίσχυση του κόμματος και όχι το αντίθετο. Δεν μπορούν να αλλάξουν ριζικά την αποτελεσματικότητα των εργατικών αγώνων οι λογικές άρνησης για αποφασιστική κλιμάκωση και πανεργατικό ή παλλαϊκό συντονισμό σε κρίσιμες καμπές των αγώνων, η απουσία απεργιακών και αγωνιστικών πρωτοβουλιών έξω από τον σχεδιασμό ήττας και αναποτελεσματικότητας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, η υπονόμευση της ανατρεπτικής κοινής δράσης και βέβαια η γραφειοκρατική λειτουργία των συνδικάτων που χαρακτηρίζει και μια σειρά συνδικάτα στα οποία ηγεμονεύουν οι δυνάμεις αυτές.

5.  Για τις δυνάμεις της εργατικής χειραφέτησης και της ταξικής αντικαπιταλιστικής πάλης το ζητούμενο είναι η διαμόρφωση των όρων μιας νέας ταξικής αγωνιστικής ενότητας στη βάση των εργαζομένων. Αυτή η εργατική ενότητα στηρίζεται σήμερα στα πιο κομβικά - στρατηγικά χαρακτηριστικά που ενοποιούν την εργατική τάξη απέναντι στο κεφάλαιο (σχέση μισθών-κερδών, ιδιοκτησία, σχέση με μέσα παραγωγής, συνολικά συμφέροντα των εργαζομένων στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής μας) και φυσικά πάνω στις κοινές διεκδικήσεις για τα άμεσα και ενιαία υλικά συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς για αξιοπρεπείς όρους ζωής και αμοιβής, για μείωση του εργάσιμου χρόνου, για συλλογικές συμβάσεις, ασφάλεια στην εργασία και ποιοτικές κοινωνικές παροχές υγείας, παιδείας, δημόσια αγαθά, κ.α.

Οι κομμουνιστές είναι εκεί που είναι οι εργάτες. Η ταξική αντικαπιταλιστική πτέρυγα του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, στο φως και των εξελίξεων με την ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ, πρέπει να πρωτοστατήσει για να δημιουργηθούν «εστίες αντίστασης» και συλλογικής οργάνωσης στα σωματεία, τα συνδικάτα, στους χώρους εργασίας και τους κλάδους, παρά και ενάντια στην θέληση των αστικοποιημένων ηγεσιών. Προωθούμε τους ταξικούς συντονισμούς πρωτοβάθμιων σωματείων, συλλογικοτήτων, συνδικαλιστών, επιτροπών αγώνα, σε κλαδικό και συνολικό επίπεδο. Προωθούμε με κάθε τρόπο την δράση, τη συλλογική διεκδίκηση, τη συσπείρωση μέσα από όλες τις μορφές που δίνουν ρόλο, λόγο και έμπνευση στη μεγάλη πλειονότητα των εργαζόμενων, μέσα και έξω από τις θεσμικές δομές του σ.κ.

Για δημοκρατικές διαδικασίες, με αποφασιστικό ρόλο των Γενικών Συνελεύσεων, με πλατιά συζήτηση και ενημέρωση των εργαζομένων, με οριζόντιο συντονισμό σωματείων, με συντονισμό των επιμέρους αγώνων, με συμμετοχή σε όλες τις αποφάσεις.

Σημαντικοί εργατικοί αγώνες και κινήματα διεθνώς και στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια δείχνουν ότι οι εργατικές ανάγκες –ακόμη και οι στοιχειώδεις– μπορούν να ικανοποιηθούν με το όπλο του «μαζικού εκβιασμού» και της ανατρεπτικής πάλης της εργατικής τάξης. Για αυτό, η μάχη για την αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος της ρήξης με την κοινωνία της εκμετάλλευσης και προς όφελος της κοινωνικής χειραφέτησης κρίνεται πρώτα και κύρια στην βάση των εργαζόμενων, κρίνεται πάνω απ' όλα στις εργατικές συνειδήσεις, στην αγωνιστική συμπεριφορά και πρακτική των εργαζομένων, στη στάση τους στους αγώνες, στη στάση τους εντός και εκτός των χώρων εργασίας. Κρίνεται στην πορεία διαμόρφωσης εργατικών αγώνων πραγματικά μαχητικών και ανατρεπτικών, που θα πηγαίνουν τους αγώνες μέχρι τέλους και θα επιφέρουν κατακτήσεις. Κρίνεται στην ικανότητα του εργατικού κινήματος να υπερβαίνει το αμιγώς συνδικαλιστικό επίπεδο και να κατακτά πιο συνολικό πολιτικό ρόλο συσπειρώνοντας γύρω του όλα τα λαϊκά στρώματα στην πάλη για το σύνολο των μεγάλων ζητημάτων (μισθοί, υγεία, παιδεία, πόλεμος, περιβάλλον), με την γραμμή του, την μαχητικότητά του, την οργάνωσή του και τελικά να «ηγείται» στην πάλη για την αλλαγή της κοινωνίας.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Φεβρουάριος 2026